Kościół parafialny Kościół parafialny - wnętrze Dom parafialny Figura Najświętszego Serca Pana Jezusa Krzykosy Kaplica Witowo Sulęcin Młodzikowo Most kolejowy nad rzeką Wartą

Luty

6

sobota

Dorota, Bohdan, Ksenia

 

XVI Dzień Islamu w Kościele katolickim w Polsce - 26.I.2016

XVI Dzień Islamu w Kościele katolickim w Polsce obchodzony jest pod hasłem: „Chrześcijanie i Muzułmanie: razem wobec przemocy popełnianej w imię religii”
26.I.2016

Dzień Islamu w Kościele katolickim w Polsce obchodzony jest od 2001 roku. Ustanowiono go decyzją Konferencji Episkopatu Polski jako dzień modlitw poświęcony islamowi. Organizację ogólnopolskich obchodów powierzono Radzie Wspólnej Katolików i Muzułmanów oraz Komitetowi ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego KEP. Współpracuje z nimi Instytut Dialogu Kultury i Religii UKSW i Akcja Katolicka Diecezji Warszawsko-Praskiej.

Rada Wspólna Katolików i Muzułmanów istnieje od 13 czerwca 1997 roku. Powołano ją podczas międzyreligijnego spotkania w ramach „Dni Tatarów w Warszawie”. Współprzewodniczącą ze strony katolickiej jest dr hab. Agata Skowron-Nalborczyk, współprzewodniczącym ze strony muzułmańskiej – Andrzej Saramowicz.

Komitet ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi działa w ramach Rady do Spraw Dialogu Religijnego Konferencji Episkopatu Polski. Pierwszym przewodniczącym Komitetu był bp Tadeusz Pikus. Od 2007 roku jest nim bp Romuald Kamiński biskup pomocniczy z Ełku.

Regularne modlitwy w intencji pokoju i współdziałania razem z wyznawcami islamu w świątyniach katolickich w Polsce były prowadzone od wielu lat przez Fundację Dzieło Odbudowy Miłości, D.O.M, której prezesem jest Zdzisław Bielecki. Od 1997 roku z inicjatywy Dzieła Odbudowy Miłości, D.O.M. w dniu 26 stycznia, dzień po zakończeniu Tygodnia Modlitwy o Jedność Chrześcijan w jednym z kościołów katolickich stolicy prowadzone były modlitwy w intencji pokoju i współpracy z wyznawcami islamu.

Dodano 22 stycznia 2016 o 21:47 przez Kazimierz Tomalik
 

Skomentuj (0)
 
 

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan 18-25.I.2016

„Wezwani, by ogłaszać wielkie dzieła Pana” – pod tym hasłem przebiega tegoroczny Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan.

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan odbywa się co roku między 18 a 25 stycznia. To czas, gdy chrześcijanie różnych wyznań spotykają się na całym świecie na ekumenicznych nabożeństwach, modlitwach, konferencjach, koncertach i innych spotkaniach.


Podczas Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan 2016 rozważany będzie biblijny tekst zaczerpnięty z 1. Listu ap. Piotra 2,9. Materiały do ekumenicznych modlitw przygotowali chrześcijanie z Łotwy.

Tematy poszczególnych dni ekumenicznej oktawy są następujące:

Dzień 1: Niech kamień zostanie odsunięty
Dzień 2: Wezwani, aby być posłańcami radości
Dzień 3: Świadek wspólnoty
Dzień 4: Wezwani do głoszenia Ewangelii
Dzień 5: Apostolska wspólnota
Dzień 6: Posłuchajcie tego snu
Dzień 7: Wspólna modlitwa
Dzień 8: Serca gorejące pragnieniem jedności

Dodano 17 stycznia 2016 o 21:55 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

XIX Dzień Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce - 17.I.2016

Katecheza dla studentów na Dzień Judaizmu w Kościele katolickim

Jan Grosfeld


Warto zadać następujące pytanie : Dlaczego Kościół katolicki w Polsce ustanowił Dzień Judaizmu jako ważne wydarzenie w roku liturgicznym ? Czy nie jest to zaprzeczenie nowości chrześcijańskiego orędzia i katolickiej tożsamości ? Czyżby episkopat chciał „judaizować” katolików ?

Użyjmy metafory drzewa. Niezwykle istotną rolę pełnią jego korzenie. Są one tętnicami, którymi dostarczany jest pokarm, krew dla całego organizmu. Bez tych soków drzewo nie może wydawać kwiatów ani owoców. Najpierw zostają same liście, a potem cała roślina usycha.

Co miał na myśli papież Pius XI, gdy mówił , że „wszyscy jesteśmy duchowo Semitami” ? Co głosił Jan Paweł II stwierdzając, że relacja do judaizmu jest dla chrześcijaństwa sprawą wewnętrzną tak dalece, że więzi z tą religią są zupełnie inne– niezwykle bliskie, rodzinne - niż z jakąkolwiek inną religią ?

Chrześcijaństwo i Kościół nie pojawiły się znikąd, nie powstały w próżni. Bóg przygotowywał je przez długi czas w swym wybranym ludzie Izraela, prowadząc Żydów do coraz bardziej dojrzałej wiary. Była to droga do spełnienia Jego obietnicy danej Abrahamowi: Twoje potomstwo będzie tak liczne jak ziarnka piasku nad morzem, , jak gwiazdy na niebie. Przymierze, które Bóg zawarł z Noem a potem z Abrahamem dotyczyło wszystkich ludzi.

Dodano 15 stycznia 2016 o 21:38 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Słowo bp. Mieczysława Cisło na XIX Dzień Judaizmu w Polsce - 17.I.2016

Słowo Przewodniczącego Komitetu Konferencji Episkopatu Polski ds. Dialogu z Judaizmem, bp. Mieczysława Cisło na Dzień Judaizmu.

"Co ty tu robisz Eliaszu?" (1 Krl 19,13)

Minęła 50. rocznica zamknięcia II Soboru Watykańskiego, który wśród wielu dokumentów wydał Deklarację o stosunkach Kościoła do religii niechrześcijańskich, zatytułowaną Nostra aetate, a podpisaną dnia 28 października 1965 r. przez papieża Pawła VI. Wspólną cechą przyjętego stanowiska w Deklaracji wobec religii niechrześcijańskich, a zwłaszcza judaizmu, jest stanowczy zwrot katolicyzmu ku postawie dialogu i współpracy.

Treść Deklaracji w punkcie 4, traktującym o Żydach, można sprowadzić do trzech zasadniczych zagadnień. Pierwsze dotyczy różnorakich i głębokich więzi istniejących między Kościołem a narodem żydowskim. Więzi te wywodzą się z potrójnego faktu, mianowicie: mistycznej i typologicznej ciągłości Kościoła i starotestamentalnej społeczności żydowskiej, następnie jej roli w nosicielstwie dzieła zbawienia i Bożego Objawienia oraz żydowskiego pochodzenia kluczowych postaci nowej, zbawczej ekonomii, do których należy Chrystus, Maryja i Apostołowie. W konsekwencji tego zakorzenienia Kościoła w judaizmie istnieje potrzeba wzajemnego "poznawania się i poszanowania".

Drugim problemem poruszanym w Deklaracji jest przypisywana Żydom odpowiedzialność za śmierć Chrystusa i konsekwencje odrzucenia Go jako Mesjasza. Watykański dokument stanowczo odrzuca obarczanie za śmierć Chrystusa narodu żydowskiego jako całości, jak również Żydów żyjących współcześnie. Odpowiedzialność ta spada na zwierzchników żydowskich, jak również na Rzymian. Ostatecznie śmierć Chrystusa była aktem jak najbardziej dobrowolnym.

Dodano 15 stycznia 2016 o 21:35 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Objawienie Pańskie - Trzej Królowie - 6.I.

Pokłon Mędrców ze Wschodu złożony Dziecięciu Jezus, opisywany w Ewangelii przez św. Mateusza (Mt 2, 1-12), symbolizuje pokłon świata pogan, wszystkich ludzi, którzy klękają przed Bogiem Wcielonym. To jedno z najstarszych świąt w Kościele. Trzej królowie być może byli astrologami, którzy ujrzeli gwiazdę - znak narodzin Króla. Jednak pozostanie tajemnicą, w jaki sposób stała się ona dla nich czytelnym znakiem, który wyprowadził ich w daleką i niebezpieczną podróż do Jerozolimy.
Herod, podejmując ich, dowiaduje się o celu podróży. Podejrzewa, że narodził się rywal. Na podstawie proroctwa w księdze Micheasza (Mi 5, 1) kapłani jako miejsce narodzenia Mesjasza wymieniają Betlejem. Tam wyruszają Mędrcy. Odnajdując Dziecię Jezus, ofiarowują Mu swe dary. Otrzymawszy we śnie wskazówkę, aby nie wracali do Heroda, udają się do swoich krajów inną drogą.

Uroczystość Objawienia Pańskiego należy do pierwszych, które uświęcił Kościół. Na Wschodzie pierwsze jej ślady spotykamy już w III w. Tego właśnie dnia obchodził Kościół grecki święto Bożego Narodzenia, ale w treści znacznie poszerzonej: jako uroczystość Epifanii, czyli zjawienia się Boga na ziemi w tajemnicy wcielenia. Na Zachodzie uroczystość Objawienia Pańskiego datuje się od końca IV w. (oddzielnie od Bożego Narodzenia).

Dodano 6 stycznia 2016 o 14:41 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Adwent - czas oczekiwania

Adwent (z łac. adventus - przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli po sobocie XXXIV tygodnia Okresu Zwykłego, a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele przed 25 grudnia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

Adwent składa się z dwóch odrębnych okresów:
1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);
2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.
Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części jest czytanie księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za wyczekiwanym Mesjaszem.

Dodano 28 listopada 2015 o 21:21 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

List Pasterski Episkopatu Polski na Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski

NOWE ŻYCIE W CHRYSTUSIE

Drodzy Siostry i Bracia!

W dzisiejszą uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata docierają do nas słowa proroka Daniela o Synu Człowieczym, któremu „powierzono […] panowanie, chwałę i władzę królewską, a [któremu] służyły […] wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie”. (Dn 7,14) Proroctwo to spełniło się w odniesieniu do osoby Chrystusa, który jest „Świadkiem Wiernym, Pierworodnym umarłych i Władcą królów ziemi” (Ap 1,5).

1. Chrzest Polski

Chrystus – jako Początek i Koniec całych ludzkich dziejów – sprawił, że 1050 lat temu na polskiej ziemi został postawiony krzyż, przejmujący znak jego zwycięstwa nad grzechem i śmiercią.
W 966 roku Mieszko I przyjął chrzest jako człowiek wolny. Chociaż został on udzielony pojedynczej osobie, to przecież dał początek wspólnocie z innymi osobami ochrzczonymi. Myśląc o konsekwencjach chrztu Mieszka, możemy mówić o „narodzie ochrzczonych”, o „chrzcie narodu”, a więc również o Chrzcie Polski (por. Prymas Stefan Wyszyński, „Na Wielkanoc Roku Tysiąclecia Chrztu Polski”, Gniezno 1966).
Książę Mieszko tym samym wprowadził swoich pobratymców w świat kultury łacińskiej i uczynił ich obywatelami wspólnoty ludów chrześcijańskich. Jego chrzcielnica stała się kolebką rodzącego się narodu, pozostając znakiem budującym jego tożsamość. Chrzest wprowadził nasz naród w nowy świat, który wyraża się przez nową kulturę, nowe instytucje, struktury i zapisy prawne. Doświadczenie wiary przełożyło się z mocą na postawy moralne, widoczne także w życiu gospodarczym, politycznym i kulturalnym. Społeczne konsekwencje Chrztu Polski pojawiły się później, poczynając od rodziny po naród, a nawet po wspólnotę narodów, jaką dzisiaj stanowi dla nas Europa.

Dodano 21 listopada 2015 o 20:59 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

JUBILEUSZ 50-ciu LAT KULTU MATKI BOŻEJ FATIMSKIEJ W ARCHIDIECEZJI POZNAŃSKIEJ

W poniedziałek 12 października br. w Owińskach k/Poznania obchodzony będzie jubileusz 50 lat obecności figury Matki Bożej Fatimskiej w tamtejszym kościele parafialnym i szczególnego nabożeństwa do Matki Bożej.

Wydarzenie sprzed 50-ciu lat tak opisał ks. Walenty Szymański, proboszcz w Owińskach w latach 1963 - 1973, zmarły w roku 2003.


"Historia sprowadzenia figury Matki Boskiej z Fatimy
do kościoła parafialnego pod wezwaniem
św. Jana Chrzciciela w Owińskach


Zainteresowanie moje Matką Bożą z Fatimy zawdzięczam spotkaniu z księdzem proboszczem Ewaldem Kasperczykiem z Turzy na Śląsku, który pierwszy w Polsce sprowadził figurę Matki Bożej Fatimskiej i rozpowszechnił nabożeństwo do niej. Po zapoznaniu się z historią objawień w Fatimie, nurtowała we mnie myśl, że dźwignią i ostoją w obecnych zlaicyzowanych czasach, może być cześć i nabożeństwo do Matki Bożej Fatimskiej. Było to rok przed objęciem nowej placówki. Otrzymawszy w zarząd parafię św. Jana Chrzciciela w Owińskach, gdzie przejawy życia religijnego były nader słabe, doszedłem do przekonania, że usunąć obojętność religijną swoich parafian będę mógł jedynie przez Matkę Bożą. W tym celu pragnąłem bardzo zdobyć oryginalną figurę Matki Bożej z samej Fatimy.
Swoje pragnienie przedstawiłem Księdzu Arcybiskupowi Antoniemu Baraniakowi jadącemu na Sobór Watykański II. Wypowiedziawszy je odczułem lęk i zwątpienie w możliwość realizacji tego zamierzenia. Tymczasem usłyszałem ojcowskie serdeczne zapewnienie Ks. Arcybiskupa słowem „dobrze”. Radość wypełniła serce. Pomyślałem więc o godnym przygotowaniu parafii do przyjęcia tak cennego daru i poprosiłem OO. Filipinów z Świętej Góry o przeprowadzenie Misji parafialnych.

Dodano 10 października 2015 o 23:03 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

BITWA POD LEPANTO - 7.X.1571

Starcie chrześcijaństwa z islamem. Bitwa, która zmieniła dzieje świata. Cud Różańcowy.

Ostatnia wielka bitwa morska, bitwa pod Lepanto rozegrała się 7 października 1571 roku. Być może w całej historii świata tylko Odsiecz Wiedeńska z 1683 roku, miała porównywalny wpływ na losy Europy. Bitwa morska pod Lepanto pochłonęła ogromną liczbę ofiar: czterdzieści tysięcy zabitych i niezliczoną liczbę rannych. Trwała tylko jeden dzień, jednak proces, który doprowadził do tego decydującego starcia trwał trzysta lat.
Około 1300 r. turecki sułtan Osman I wezwał do "świętej wojny" (dżihadu) przeciw chrześcijanom bizantyjskim, zdobył Azję Mniejszą i tym samym położył podwaliny pod nazwane od jego imienia Imperium Osmańskie
W XIV wieku Imperium Osmańskie opanowało większą część Półwyspu Bałkańskiego.
Około 1350 Turcy wkroczyli do Europy z celem zdobycia Imperium Bizantyjskiego. W 1453 upadł Konstantynopol. Bizancjum zostało bezpowrotnie stracone na rzecz islamu.
Na początku XVI wieku Turcy zagarnęli cały Bliski Wschód, a w 1571 roku również Cypr. Kreta, ostatni punkt oparcia handlujących ze Wschodem Wenecjan i ich floty była zagrożona. Wschodnia część basenu Morza Śródziemnego znalazła się pod panowaniem Imperium Osmańskiego. Islamizacja groziła całej Europie. Napór Turków wydawał się nie do powstrzymania.

Dodano 7 października 2015 o 13:49 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Podwyższenie Krzyża Świętego - 14 września

W roku 70 Jerozolima została zdobyta i zburzona przez Rzymian. Nastały wielkie prześladowania religii Chrystusa trwające prawie 300 lat. Dopiero po ustaniu prześladowań, matka cesarza rzymskiego Konstantyna, św. Helena, około 320 roku kazała szukać Krzyża, na którym umarł Pan Jezus.
Po długich poszukiwaniach Krzyż znaleziono 14 września 320 r. W związku z tym wydarzeniem zbudowano w Jerozolimie na Golgocie dwie bazyliki: Męczenników (Martyrium) i Zmartwychwstania (Anastasis). Bazylika Męczenników nazywana była także Bazyliką Krzyża. 13 września 335 r. odbyło się uroczyste poświęcenie i przekazanie miejscowemu biskupowi obydwu bazylik. Na tę pamiątkę obchodzono co roku 13 września uroczystość Podwyższenia Krzyża świętego. Później przeniesiono to święto na 14 września - najpierw dla tych kościołów, które posiadały relikwie Krzyża, potem zaś dla całego Kościoła Powszechnego.

W 614 r. na Ziemię Świętą napadli Persowie pod wodzą Chozroeza. Zburzyli wówczas wszystkie kościoły, także i kościół Bożego Grobu, a wiedząc, jak wielkiej czci doznaje Krzyż Pana Jezusa, zabrali go ze sobą. Cały świat modlił się o odzyskanie Krzyża Świętego. Po zwycięstwie, jakie cesarz Herakliusz odniósł nad Chozroezem, w traktacie pokojowym Persowie zostali zmuszeni do oddania świętej relikwii (628). Podanie głosi, że kiedy sam cesarz chciał na swoich ramionach zanieść Krzyż Chrystusa na Kalwarię, mógł to uczynić dopiero wówczas, kiedy zdjął swoje królewskie szaty. Jest to legenda, gdyż ze świadectwa św. Cyryla Jerozolimskiego (+ 387) wiemy, że już za jego czasów czcigodną relikwię podzielono na drobne części i rozesłano je niemal po wszystkich okolicznych kościołach.

Dodano 14 września 2015 o 10:00 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
Strona 7 z 7

Copyright esolec.pl 2013©. Wszelkie prawa zastrzeżone.